ΠΡΑΣΙΝΟ

Leave a comment

October 31, 2013 by skoupadoo

Κοίμισα τον γιο σου. 

-Ήρθες για τη μαμά μου; Δεν είναι εδώ. Την περιμένω.

-Όχι, για σένα ήρθα!

Σιωπή. Ύστερα μου γύρισε την πλάτη. Συνέχισε να τρώει το μπισκότο του. Στο πλαστικό πράσινο πιάτο του. 

Μόνος. Χωρίς κανέναν ανάγκη. Εσένα μόνο. Αλλά χωρίς εσένα.

-Θα έρθεις στο σαλόνι να τα πούμε;

-Όταν φύγεις.

-Πώς θα τα πούμε αν φύγω;

-Τότε να μείνεις.

Ένα όπλο φτιαγμένο από lego. Με ρόδες. Γιατί ρόδες; Ποιός ξέρει.

Με πλάτη σε όλους, το βλέμμα στον τοίχο, την κουβέρτα γύρω-γύρω, κι ένα μπισκότο που άφηνε ψίχουλα. 

Ήρεμος. Τεσσάρων. Και μισό. 

-Ο μπαμπάς μου θα έρθει;

-Φυσικά!

-Δεν ήρθε να μου φέρει τη μπετονιέρα από lego.

-Θα στη φέρει όταν γυρίσει απ’ τη δουλειά.

Ολόκληρος κάτω από την κουβέρτα πια. Τυλιγμένος σφιχτά. Αγχώθηκα.

Σιωπή ξανά.

Κοιτάζω αριστερά, στο τραπεζάκι του. 

Κάτω από σωρούς χαρτιά και ζωγραφιές, εξέχει ένα πράσινο σκούρο χαρτόνι.

Το έχω ξαναδεί. Σίγουρα. Το τραβάω έξω. Προσεκτικά.

Ναι, το ξέρω. Μαζί το είχαμε φτιάξει. Δεν περνούσαν οι ώρες της χημειοθεραπείας.

-Χειροτεχνίες να στολίσω το δωμάτιο του Χρήστου. Έλα, κόβε!

-Βαριέμαι!

-Κι εγώ αλλά θα φτιάξουμε δεντράκια. Κόβε.

Κόψαμε. Δηλαδή εσύ. Εγώ κρατούσα το χαρτόνι. Ωραίο έγινε τελικά. 

Το μπισκότο τελείωσε.

-Θα πάμε μέσα να σε δει και η γιαγιά που νομίζει ότι κλαις ακόμα;

-Όχι. Μη με πιέζεις, ξέρω καλό καράτε.

-Και θα με χτυπήσεις; Αφού μ’ αγαπάς.

-Μη με αναγκάσεις.

Γελάει ο γιος σου. Νιώθει μόνος, νομίζω. Αλλά γελάει ρε. Γελάει.

-Μόνο που θέλω νερό.

-Λυπάμαι. Να πας μέσα να πιεις.

-Θα μου φέρεις;

-Όχι.

-Θα πάμε μαζί;

-Ναι.

Πήγαμε στην κουζίνα. Δεν μίλησε σε κανέναν. Έσυρε την καρέκλα στον νεροχύτη. Διάλεξε ποτήρι.

Ένα πλαστικό με τον σπάιντερμαν.

Δεν το έφτανε. Του το έδωσα. Πήγα να ανοίξω τη βρύση. Δε μ’ άφησε.

-Μπορώ μόνος μου.

Έβαλε νερό, το ήπιε όρθιος πάνω στην καρέκλα. Ενάμισι μέτρο στο σύνολο. 

Κατέβηκε. 

Βγήκε απ’ την κουζίνα, ξαναπηγαίναμε προς το δωμάτιο.

Γύρισε πίσω.

Έσπρωξε την καρέκλα στη θέση της. 

Όπως του έλεγες πάντα να κάνει.

Ξάπλωσε, τυλίχτηκε, του τραγούδησα το παπάκι.

Τρεις φορές. Τη δεύτερη έμαθε το μισό.

Την τρίτη κοιμήθηκε.

Καληνύχτα.

 

Υ.Γ. Δύο κούτες με τα πράγματά σου. Βιβλία και ρούχα. Σιγά μην τα διαβάσω όλα αυτά και σιγά μη μου χωρέσουν τα ρούχα σου. Γελοία.

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

CosmicSpindrift

Where the spindrift reigns

Marionettes Inc.

No strings attached

Με Μαύρη Μελάνη!

Με την μεθυστική ελευθερία των απείθαρχων...

ΠαραλληλοΓράφος//

Είμαι σε Βeta Testing Mode

SaveTheCrisis

or save youselves

Πεχλιβάνης

Ένας περιοδεύων παλαιστής

Γαλαξιάρχης

μαλλον ακινδυνος

Methexis Erratum

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

risinggalaxy

«Για την ελευθερία του καθενός και την ισότητα όλων..»

ypoptomousi

Lets unfuck the world.

metaretriever2

Autonomous and independent from any kind of commitment, open to all ideas, without prejudice and taboo. We seek the truth and we are opposed to any injustice. In any case ... internationalists.

Silentcrossing's Blog

stories from the city, stories from the sea

Οξύ

Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.

%d bloggers like this: